“ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣವೋ? ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ಕೋ? – ಥಿಯೇಟರ್ ಇಲ್ಲದ ಮೇಲೆ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದ ಪವಾಡ”
ಬೆಂಗಳೂರು – 16ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ನಾಡಪ್ರಭು ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಕಟ್ಟಿದ ಕೆರೆಗಳ ನಾಡು. ನಗರದ ಕೇಂದ್ರ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನೇ ಇಡಲಾಗಿದೆ – ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ. ಆದರೂ ಜನರ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಈಗಲೂ ‘ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್’ ಮಾತ್ರ.
ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಹೆಸರಲ್ಲ, ಅದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ವೈಭವದ ಇತಿಹಾಸದ ಕುರುಹು.
“ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಥಿಯೇಟರ್ – ಈಗ ಉಳಿದಿರುವುದು ಗಿಡಗಂಟೆ, ಹೊಲಸು ಮಾತ್ರ”
ನೀವು ಹೇಳುವುದು ನಿಜ, ಅತ್ಯಂತ ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿದ್ದ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಥಿಯೇಟರ್ ಈಗ ನೆರಸಮವಾಗಿದೆ. ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಸುರೇಶ್ ಮೂನಾ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ 1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಆ ಥಿಯೇಟರ್, ಮೊದಲು ಒಲಂಪಿಯಾ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅರಮನೆಯಂತಹ ವೈಭವದ ಕಟ್ಟಡವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಕೆಲವರ ನೆನಪು.
70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರ ‘ಭಲೇ ಜೋಡಿ’ ಚಿತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಹೊರಗೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಎರಡು ಬೃಹತ್ ಕಟೌಟ್ ನಿಂತಿದ್ದು ಇತಿಹಾಸ. 2007ರ ಪುನೀತ್ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅವರ ‘ಮಿಲನ’ ಚಿತ್ರವೇ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾದ ಕೊನೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. 2010ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು ಹೊಡೆದು ಈ ಥಿಯೇಟರ್ ಅನ್ನು ಕೆಡವಲಾಯಿತು.
ಈಗ? ಆ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ, ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದೆ, ಒಳಗೆಲ್ಲ ಗಿಡಗಂಟೆಗಳು, ಹೊಲಸು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಟ್ಟಡವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪವಾಡವೇ ಸರಿ! ಆ ಕಟ್ಟಡದ ಹೆಸರು ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಜನಮನದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ ಎಂದರೆ, ಕಟ್ಟಡವೇ ನಾಶವಾದರೂ ಹೆಸರು ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ, ಹಸಿರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ನೋಡಿ, ‘ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್’ ಹೆಸರಿನ ಶಕ್ತಿ ಎಂತಹುದು!
“ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಪರಂಪರೆ ಹೇಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು?”
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತೇ?
- ಮೊದಲ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ – ಪ್ಯಾರಾಮೌಂಟ್: ಕಲಾಸಿಪಾಳ್ಯದ ಕೋಟೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ‘ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಹಾಲ್’ ಎಂಬ ನಾಟಕದ ಮಂಟಪವನ್ನು 1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾರಾಮೌಂಟ್ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೊದಲ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರ. ಮೂಕಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೊದಲ ಕನ್ನಡ ವಾಕ್ಚಿತ್ರ ‘ಸತಿ ಸುಲೋಚನ’ 1934ರ ಮಾರ್ಚ್ 3ರಂದು ಇದೇ ಥಿಯೇಟರ್ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು. 1974ರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕೆಡವಿ ಪ್ರದೀಪ್ ಮತ್ತು ಪರಿಮಳ ಥಿಯೇಟರ್ಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಯಿತು.
- ನಂತರದ ಅಲೆ: ಎಲ್ಫಿನ್ಸ್ಟನ್, ಸೆಲೆಕ್ಟ್ (ನಂತರ ಗೀತಾ ಆಯಿತು), ಗಬ್ಬಿ ವೀರಣ್ಣನವರು ಕಟ್ಟಿದ ಶಿವಾನಂದ (ನಂತರ ಮೂವಿಲ್ಯಾಂಡ್), 1936ರಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್ನ ಪಿಕಾಡಿಲಿ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ಪ್ಲಾಜಾ ಥಿಯೇಟರ್.
- ಕೆ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ವೈಭವ: 50-70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪೇಗೌಡ ರಸ್ತೆ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಥಿಯೇಟರ್ ಹೊಂದಿದ ರಸ್ತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿನಗರ-ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ 22 ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಿದ್ದವು! ಪ್ರಭಾತ್, ಸಾಗರ್, ಕೆಂಪೇಗೌಡ, ಹಿಮಾಲಯ, ಗೀತಾ, ಸ್ಟೇಟ್ಸ್, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್, ಅಲಂಕಾರ, ಕಲ್ಪನಾ, ಮenaka… 70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 14 ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಿದ್ದವು. ನಗರದಾದ್ಯಂತ 150ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಂಗಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಥಿಯೇಟರ್ಗಳಿದ್ದವು.
ಈಗ ಎಷ್ಟು ಉಳಿದಿವೆ? ಎಷ್ಟು ಮಾಯವಾದವು?
ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು, ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಬಂತು, OTT ಬಂತು.
ಕೆ.ಜಿ. ರಸ್ತೆಯ ಪ್ಲಾಜಾ ಥಿಯೇಟರ್ 2005ರ ಮಾರ್ಚ್ 17ರಂದು ‘ಮೀಟ್ ದಿ ಫಾಕರ್ಸ್’ ಚಿತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮುಚ್ಚಿತು. ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೋದ ಎಂ.ಜಿ. ರಸ್ತೆ ನಿಲ್ದಾಣ ನಿಂತಿದೆ.
ರೆಕ್ಸ್ ಥಿಯೇಟರ್ ಮುಚ್ಚಿ ಈಗ ಅಲ್ಲಿ 4 ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಇರುವ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಶಾಪಿಂಗ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ.
ಕಾವೇರಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಕೂಡ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಚ್ಚಿ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಭಾರತ್, ಮಿನರ್ವಾ, ಪ್ರಭಾತ್, ಹಿಮಾಲಯ – ಎಲ್ಲವೂ ಇತಿಹಾಸ.
ಇಂದು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ಕೇವಲ 7 ಸಿಂಗಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ಗಳು ಮಾತ್ರ – ಸಂತೋಷ್, ನರ್ತಕಿ, ಸಪ್ನಾ, ತ್ರಿವೇಣಿ, ಅನುಪಮಾ, ಭೂಮಿಕಾ, ಅಭಿನಯ. ಅವುಗಳ ಎದುರೇ ಈಗ ಭವ್ಯ ಮಾಲ್ಗಳು, ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ಗಳು ತಲೆಯೆತ್ತಿವೆ.
ಹೀಗೆ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ 150ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಇದ್ದ ಸಿಂಗಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ಗಳು ಇಂದು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಉಳಿದಿವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಕಟ್ಟಿದ ಭವ್ಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಗಿಡಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋದ ಆ ಥಿಯೇಟರ್ಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಗಳ ಹೆಸರಾಗಿ, ಪ್ರದೇಶದ ಹೆಸರಾಗಿ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ – ಸುಜಾತಾ, ಸೆಂಟ್ರಲ್, ನಟರಾಜ, ಸ್ವಸ್ತಿಕ್, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್…
ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಥಿಯೇಟರ್ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಇನ್ನೂ ಅಚ್ಚಹಸಿರು. ಇದು ಕೇವಲ ಹೆಸರಲ್ಲ, ಇದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ.
- ಶಿವಪ್ರಸಾದ್ ಎಸ್.
